دگر زگریه ما بیخودان مپرس سبب

به دشت عجز تحیر متاع قافله ایم

اگر بر آینه محمل کشیم نیست عجب

چو چشمه زندگی ما به اشک موقوف است

بساط زلف شود چیده در دمیدن خط

به چاک سینه صبح است چین دامن شب

جهان قلمرو اظهار بی نیازیهاست