سر از ره تو چسان واکشم که بی قدمت

به چاک سینه صبح است چین دامن شب

جهان قلمرو اظهار بی نیازیهاست

کدام ذره که او نپست آفتاب نسب

رکاب با دل سنگین تهی کند قالب

ز بسکه دشمن آسودگی ست طینت من

چو شعله می شکند رنگ؟ از شکستن تب