به که کم گردد دعای دردمندان مستجاب

سایه پردازی تغافلهای خورشید است و بس

گر تو از رخ پرده برگیری که می گردد نقاب ؟

ناله را آسوده نتوان دید درکیش وفا

درگلستانی که رنگ از چهره من می ریختند

گشت هر برگ خزان آیینه دار آفتاب

تا هوایی در سرم پیچید از خود می روم