درگلستانی که رنگ از چهره من می ریختند

گر تو از رخ پرده برگیری که می گردد نقاب ؟

ناله را آسوده نتوان دید درکیش وفا

به که کم گردد دعای دردمندان مستجاب

گشت هر برگ خزان آیینه دار آفتاب

تا هوایی در سرم پیچید از خود می روم

گردبادم دارم از سرگشتگی پا در رکاب