گردبادم دارم از سرگشتگی پا در رکاب

درگلستانی که رنگ از چهره من می ریختند

گشت هر برگ خزان آیینه دار آفتاب

تا هوایی در سرم پیچید از خود می روم

شبنم لطف کریمان جهان برق است و بس

غیر آتش نیست در سرچشمه خورشید آب

عالم امن است حیرانی مژه بر هم زدن