فتنه چشم سیاهت را چه بیداری چه خواب

گر به مخموران نگاهم هم نپردازد بلاست

ای به دور نرگست رم کرده مستی از شراب

بی بلایی نیست شمشیر مژه خواباندنت

هرکه را دیدم چو مژگان بال بسمل می زند

عالمی راکشت چشمت خانه مستی خراب

گرگشادکار خواهی از طلسم خود برآ