بی بلایی نیست شمشیر مژه خواباندنت

بی صدا زین کوهسارم سنگ می آید جواب

گر به مخموران نگاهم هم نپردازد بلاست

ای به دور نرگست رم کرده مستی از شراب

فتنه چشم سیاهت را چه بیداری چه خواب

هرکه را دیدم چو مژگان بال بسمل می زند

عالمی راکشت چشمت خانه مستی خراب