عجب که رشته پروین زهم نمی گسلد

به غنچگی زگل ماگرفته اندگلاب

ز شرم حلقه آن زلف حیرتی دارم

که ناف آهوی مشکین چرا نشدگرد اب

چنین که از عرق روی اوست درتب و تاب

زموج رنگ به دوران نشئه نگهت

خط شکسته توان خواند از جبین شراب