این اغنیا ندارند فیض غنای مطرب

هرچند واسرایند صد ره ترانه جاه

از نی بلندگردید شور نوای مطرب

تا ما خموش بودیم شوق توبی نفس بود

عذر دماغ مستان مسموع هیچکس نیست

یارب که گیسوی چنگ افتد به پای مطرب

قانون به زخمه نازان ، دف از تپانجه خندان