آشیان از دست داد این مرغ در طیران شب

برنمی آید بیاض چشم آهو از سواد

صبح اقبال جنونم نشکند پیمان شب

در هوای دود سودا هوشم از سر رفته است

در خم آن زلف خون شد طاقت دلهای چاک

صبح ما آخرشفق گردید در زندان شب

با جمالش داد هرجا دست بیعت آفتاب