لمعه صبحی که می گویند د ر عالم کجاست

نکهت زلف کسی از دشت مشک افشان شب

خط او بر صبح پنداری شبیخون نامه ای سث

روی او فردی ست گویی د ر شکست شان شب

اینقدرها خواب غفلت نیست جزبرهان شب

گوشه گیر وسعت آباد غبار جهل باش

پرده پوش یک جهان عیب است هندستان شب