ماییم و حرف بوسی ازآن آستان به لب

خون بسته است ازغم آن لعل پان به لب

دندان شکسته ای که فشارد زبان به لب

عیش وصال و ذوق کنار آرزوی کیست

صبحی تبسمی به تامل دمانده ایم

زان گرد خط که نیست چو حرفش نشان به لب

راهی به درد بی اثری قطع کرده ایم