صبحی تبسمی به تامل دمانده ایم

دندان شکسته ای که فشارد زبان به لب

عیش وصال و ذوق کنار آرزوی کیست

ماییم و حرف بوسی ازآن آستان به لب

زان گرد خط که نیست چو حرفش نشان به لب

راهی به درد بی اثری قطع کرده ایم

همچون سپندم آبله دارد فغان به لب