راهی به درد بی اثری قطع کرده ایم

ماییم و حرف بوسی ازآن آستان به لب

صبحی تبسمی به تامل دمانده ایم

زان گرد خط که نیست چو حرفش نشان به لب

همچون سپندم آبله دارد فغان به لب

از بسکه امتحانکده وهم هستی ام

آید نفس چوآینه ام هر زمان به لب