از بسکه امتحانکده وهم هستی ام

زان گرد خط که نیست چو حرفش نشان به لب

راهی به درد بی اثری قطع کرده ایم

همچون سپندم آبله دارد فغان به لب

آید نفس چوآینه ام هر زمان به لب

عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند

چون شمع می دود همه اجزایشان به لب