عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند

همچون سپندم آبله دارد فغان به لب

از بسکه امتحانکده وهم هستی ام

آید نفس چوآینه ام هر زمان به لب

چون شمع می دود همه اجزایشان به لب

بی خامشی گم است سررشته سخن

بندی زبان به کام که یابی دهان به لب