همچون سپندم آبله دارد فغان به لب

صبحی تبسمی به تامل دمانده ایم

زان گرد خط که نیست چو حرفش نشان به لب

راهی به درد بی اثری قطع کرده ایم

از بسکه امتحانکده وهم هستی ام

آید نفس چوآینه ام هر زمان به لب

عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند