آید نفس چوآینه ام هر زمان به لب

راهی به درد بی اثری قطع کرده ایم

همچون سپندم آبله دارد فغان به لب

از بسکه امتحانکده وهم هستی ام

عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند

چون شمع می دود همه اجزایشان به لب

بی خامشی گم است سررشته سخن