بی خامشی گم است سررشته سخن

آید نفس چوآینه ام هر زمان به لب

عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند

چون شمع می دود همه اجزایشان به لب

بندی زبان به کام که یابی دهان به لب

دلکوب فطرت است حدیث سبکسران

چون پنبه نام کوه نیایدگران به لب