می توان از لاف هستی یک جهان تمثال ریخت

یک سحر تا نقش بندم صد چمن رنگم شکست

تا به پروازی رسم اندیشه چندین بال ریخت

همچو دل آیینه وهمی به دست افتاده است

گاه عرض سرنوشت ناتوانیهای من

تا رقم در جلوه آید، کلک قدرت نال ریخت

یک نفس چون سایه گشتم، غافل از خورشید عشق