بیخودی از ماضی ام توفان استقبال ریخت

بی تب شوقت به رنگ شعله داغ اخگرم

آرمیدنها مرا در قالب تبخال ریخت

رفته ام از خویشتن چندانکه می آیم هنوز

عمر بگذشت و همان ناقدردان جلوه ایم

نیستی آیینه ما سخت بی تمثال ر یخت

صبح این وبرانه ایم از فیض نومیدی مپرس