نیستی آیینه ما سخت بی تمثال ر یخت

رفته ام از خویشتن چندانکه می آیم هنوز

بیخودی از ماضی ام توفان استقبال ریخت

عمر بگذشت و همان ناقدردان جلوه ایم

صبح این وبرانه ایم از فیض نومیدی مپرس

خاک ما بر باد رفت و عالم اقبال ریخت

تا پری افشانده ایم از آسمانها برتریم