صبح این وبرانه ایم از فیض نومیدی مپرس

بیخودی از ماضی ام توفان استقبال ریخت

عمر بگذشت و همان ناقدردان جلوه ایم

نیستی آیینه ما سخت بی تمثال ر یخت

خاک ما بر باد رفت و عالم اقبال ریخت

تا پری افشانده ایم از آسمانها برتریم

بسمل رنگیم نتوان خون ما پامال ریخت