پرفشانی گرد ما بیرون این وبرانه ریخت

شب خیال پرتو حسن تو زد بر انجمن

شمع چندان آب شد کز دیده پروانه ریخت

وحشتی کردیم و جستیم از طلسم اعتبار

گریه بلبل پی تسخیرگل بیهوده است

بهر صید ط ایران رنگ ، نتوان دانه ریخت

باده دردی که ناموس دو عالم نشئه بود