گریه بلبل پی تسخیرگل بیهوده است

شمع چندان آب شد کز دیده پروانه ریخت

وحشتی کردیم و جستیم از طلسم اعتبار

پرفشانی گرد ما بیرون این وبرانه ریخت

بهر صید ط ایران رنگ ، نتوان دانه ریخت

باده دردی که ناموس دو عالم نشئه بود

شوخ چشمیهای اشک از بازی طفلانه ریخت