شوخ چشمیهای اشک از بازی طفلانه ریخت

گریه بلبل پی تسخیرگل بیهوده است

بهر صید ط ایران رنگ ، نتوان دانه ریخت

باده دردی که ناموس دو عالم نشئه بود

سر به صحرا دادهه نیرنگ سودای توام

می توان از مشت خاکم عالم دیوانه ریخت

گرد ناز از دامن گیسوی یار افشانده ام