می توان از مشت خاکم عالم دیوانه ریخت

باده دردی که ناموس دو عالم نشئه بود

شوخ چشمیهای اشک از بازی طفلانه ریخت

سر به صحرا دادهه نیرنگ سودای توام

گرد ناز از دامن گیسوی یار افشانده ام

از گداز من توان آبی به دست شانه ریخت

از دلم برداشت بیدل ناله مهر خامشی