سر به صحرا دادهه نیرنگ سودای توام

بهر صید ط ایران رنگ ، نتوان دانه ریخت

باده دردی که ناموس دو عالم نشئه بود

شوخ چشمیهای اشک از بازی طفلانه ریخت

می توان از مشت خاکم عالم دیوانه ریخت

گرد ناز از دامن گیسوی یار افشانده ام

از گداز من توان آبی به دست شانه ریخت