باده دردی که ناموس دو عالم نشئه بود

پرفشانی گرد ما بیرون این وبرانه ریخت

گریه بلبل پی تسخیرگل بیهوده است

بهر صید ط ایران رنگ ، نتوان دانه ریخت

شوخ چشمیهای اشک از بازی طفلانه ریخت

سر به صحرا دادهه نیرنگ سودای توام

می توان از مشت خاکم عالم دیوانه ریخت