بهر صید ط ایران رنگ ، نتوان دانه ریخت

وحشتی کردیم و جستیم از طلسم اعتبار

پرفشانی گرد ما بیرون این وبرانه ریخت

گریه بلبل پی تسخیرگل بیهوده است

باده دردی که ناموس دو عالم نشئه بود

شوخ چشمیهای اشک از بازی طفلانه ریخت

سر به صحرا دادهه نیرنگ سودای توام