در خانه آیینه نیفتاد عبورت

در چشم کسان چون مژه تا چند خلیدن

کم نیست سیاهی که نمایند ز دورت

با دلق کهن سازکه در ملک تعین

در پرده نیرنگ خیال آینه دارد

بیرنگی نقاش ز حیرانی صورت

تدبیر به تسلیم فکن مصلحت این است