قامت پیری ز حرصت شد کمینگاه امل

یک نهنگ مرده اینجا بهر صد ماهی غذاست

نغمه ما در غبار عجز توفان می کند

موجها را در شکست خویش تحریر صداست

ورنه خم گردیدنت بر هر دو عالم پشت پاست

شیوه خوبان عجب نازک ادا افتاده است

شوخی آنجا تا عرق آلود می گردد حیاست