سجده ما نه چو زاهد بود !ز بی بصری

بیشتر قطره گوهر شده ننگ دریاست

آن سوی چرخ برون آ ز خود و ساغر گیر

نشئه می به دل شیشه همین رنگ نماست

حلقه گردیدن ما حلقه چشم میناست

قدمی رنجه کن از عشرت ما هیچ مپرس

خاک را جام طرب درخور نقش کف پاست