مطرب بزم ادب ساز وفا شور دل است

در رهم نقش قدم آینه دست دعاست

می کند ناز تو بر اهل نظر منع نگاه

جلوه و آینه محروم لقا، ر سم کجاست

بیخودیها نفس بال و پر عجز نواست

یک جهان فضل و هنر خاک ره آگاهی ست

جوهر آینه ها فرش گلستان صفاست