موی پیری می کشد مارا به طوف نیستی

*ن خط پ * بار خواندی ابدایت ه انتهاست

بعد مردن هم نی ام بی حلقه زنجیر عشق

هر کف خاکم به دام گردبادی مبتلاست

شعله سان خاکستر ما جامه احرام ماست

سینه صافان را هنر نبود مگر اسباب فقر

جو هر اندر خانه آیینه نقش بوریاست