جو هر اندر خانه آیینه نقش بوریاست

موی پیری می کشد مارا به طوف نیستی

شعله سان خاکستر ما جامه احرام ماست

سینه صافان را هنر نبود مگر اسباب فقر

گر ز دامن پا کشیدی دست از آسایش بدار

چون سخن از لب قدم بیرون نهد جزو هواست

دستگاه از سجده حق مانع دل می شود