شعله سان خاکستر ما جامه احرام ماست

بعد مردن هم نی ام بی حلقه زنجیر عشق

هر کف خاکم به دام گردبادی مبتلاست

موی پیری می کشد مارا به طوف نیستی

سینه صافان را هنر نبود مگر اسباب فقر

جو هر اندر خانه آیینه نقش بوریاست

گر ز دامن پا کشیدی دست از آسایش بدار