گر ز دامن پا کشیدی دست از آسایش بدار

شعله سان خاکستر ما جامه احرام ماست

سینه صافان را هنر نبود مگر اسباب فقر

جو هر اندر خانه آیینه نقش بوریاست

چون سخن از لب قدم بیرون نهد جزو هواست

دستگاه از سجده حق مانع دل می شود

دانه را گردنکشی سرمایه نشو و نماست