چون سخن از لب قدم بیرون نهد جزو هواست

سینه صافان را هنر نبود مگر اسباب فقر

جو هر اندر خانه آیینه نقش بوریاست

گر ز دامن پا کشیدی دست از آسایش بدار

دستگاه از سجده حق مانع دل می شود

دانه را گردنکشی سرمایه نشو و نماست

دوزخ نقد است دور از وصل جانان زیستن