دانه را گردنکشی سرمایه نشو و نماست

گر ز دامن پا کشیدی دست از آسایش بدار

چون سخن از لب قدم بیرون نهد جزو هواست

دستگاه از سجده حق مانع دل می شود

دوزخ نقد است دور از وصل جانان زیستن

بی تو صبحم شام مرگ و شام من روز جزاست

شوق می بالد خیال ماحصل منظور نیست