همچو گل یک خنده زخم شهادت خونبهاست

عمرها شد کز تمنای بهار جلوه ات

بلبلان را درچمن هر برگ گل دست دعاست

کشته تیغ تمنا را درین گلزار شوق

غنچه تا دم می زند موج شکست آینه است

دانه دل را خیال گردش رنگ آسیاست

تا ز چشم التفات تیغ او افتاده ام