دانه دل را خیال گردش رنگ آسیاست

کشته تیغ تمنا را درین گلزار شوق

همچو گل یک خنده زخم شهادت خونبهاست

غنچه تا دم می زند موج شکست آینه است

تا ز چشم التفات تیغ او افتاده ام

بخیه را بر روی زخمم خنده دندان نماست

غافل از عبرت فروشیهای عالم نیستم