چو اشک وحشت ما را هجوم آبله پاست

حجاب پرتو خورشید سایه می باشد

چه جلوه ها که نه در غفلت تو ناپیداست

عنان لغزش ما بیخودان که می گیرد؟

تو ساکنی و روان است اراده مطلق

به هر کنار که کشتی رود قدم دریاست

کجاست غیر جز اثبات ذات یکتایی