گرد جولان توام لیک ندرد طاقت

ابر چون گرد ازین بادیه بی غم برخاست

کس ندانست ازین بزم کجا رفت سپند

دوش با ناله دلی بود که توام برخاست

آنقدر باش که من نیز توانم برخاست

به چه امید کنون پا به تعلق فشریم

تنگ شد آن همه این خانه که دل هم برخاست