آنقدر باش که من نیز توانم برخاست

کس ندانست ازین بزم کجا رفت سپند

دوش با ناله دلی بود که توام برخاست

گرد جولان توام لیک ندرد طاقت

به چه امید کنون پا به تعلق فشریم

تنگ شد آن همه این خانه که دل هم برخاست

چون سحر بیدل از اندیشه هستی بگذر