ای حباب بیخبر از لاف هستی دم مزن

در دل هر قطره جوش آرزوی گوهر است

ساز آزادی همان گرد شکست آرزوست

هرقدر افسرده گردد رنگ سامان پر است

صرف کم دارد نفس را آنکه آبش بر سر است

دستگاه کلفت دل نیست جز عرض کمال

چشمه آیینه گر خاشاک درد جوهر است