رنگها بال فشان می رود و می آید

دست بر سر زدنت به زگل دستار است

ادب آموز هوستازی غفلت پیری ست

سایه را پای به دامن ، ز خم دیوار است

این چمن عالم تجدید کهن تکرار است

ای ندامت مد د ی کز غم اسباب جهان

دست سودن هوسی دارد و پر بیکار است