به هرچه می نگری با نگاه گلباز است

ز شور حیرت من گوش عالمی باز است

نگه به پرده چشمم هجوم آواز است

درین طربکده شوق ذره تا خورشید

به مرگ، حسرت دیدار، کم نمی گردد

نگه به بستن مژگان تمام انداز است

دل از غبار بپرداز و جلوه سامان کن