در بساط دهرکم فرصت چه پردازدکسی

گوهر ما راکنار عافیت دریا بس است

عرض هستی گر به این خجلت گشاید بال ناز

گرد پروازت همان در بیضه عنقا بس است

بهر خجلت گر نباشد حاجت استغنا بس است

داغ نیرنگیم تاب آتش دیگرکراست ؟

دوزخ امروز ما اندیشه فردا بس است