بر دوش عمر چون فلکش یک ردا بس است

ننشست اگر به پهلوی ، ما تیر او، ز ناز

نقشی به حسرتش ، ز نی بوربا بس است

سرگشته ای که دامن همت کشد ز دهر

گو سرمه عبرت آینه دیده ها مباش

ما را خیال خاک شدن توتیا بس است

یک دم زدن به خاک نشاند سپند را